Select region: 

As of June 2017 all Government News has been added to the Government News Archive. We look forward to providing you with more services through our Government Publications. Stay tuned for more insights on our new website releasing soon.

Surinaamse deskundigen vrezen: ‘Basiszorgverzekering wordt financieel fiasco’

21/11/13

Paramaribo – Deskundigen in de zorgsector verwachten dat het nieuwe zorgstelsel in 2014 zal uitlopen op een financieel fiasco. Hoewel de dienstverleners blij zijn met het initiatief, worden er drie grove fouten gemaakt op beleidsniveau. Ten eerste wordt angstig uitgekeken naar de invoering van het zogeheten ‘fee for service’-model. Medici worden in het nieuwe systeem per doktersbezoek en per verrichting betaald. “Net zoals ligdagtarieven een trigger zijn voor ziekenhuizen om patiënten langer te laten liggen, is fee for service een trigger voor artsen voor overbehandeling”, verwacht Manoj Hindori, voorzitter van de Ziekenhuisraad. Dit nieuwe betalingssysteem wordt al gebruikt in de Basis Zorgverzekering Self Reliance (BZSR) voor kinderen onder de zestien en ouderen boven de zestig.

Niet het systeem zelf is echter het probleem, maar het feit dat Self Reliance niet in staat zou zijn om de effecten en de risico’s van zo’n verandering te berekenen en op te vangen. De verzekeraar heeft geen actuaris in dienst, die de financiële gevolgen van zulke maatregelen kan voorspellen.

Ten tweede wijzen dienstverleners in de sector op het beperkte zorgpakket. De verzekeraar stelt maximale bedragen voor bepaalde behandelingen bijvoorbeeld SRD 15.000 per jaar voor hartzorg terwijl niet duidelijk is wie voor de overige kosten moet opdraaien.

Duidelijk is wel dat de meeste patiënten het geld niet zelf kunnen ophoesten. “We hebben patiënten geholpen en voorgefinancierd”, zegt Claudia Redan, financieel directeur van het Academisch Ziekenhuis. Dat gebeurt op een mondelinge toezegging van vicepresident (vp) Robert Ameerali dat “alles wordt betaald”. “We zijn bereid de vp op zijn woord te geloven, maar het is wel een risico”, zegt Redan.

Het grootste probleem blijft het gebrek aan openheid over de manier waarop tarieven tot stand komen. Volgens de ‘Wet Tarieven Gezondheidszorg’ uit 2005 moet een onafhankelijke en objectieve raad van experts gezonde prijzen bepalen. Deze raad is echter nooit ingevoerd. “Meer dan ooit, vanwege de instelling van de verplichte zorgverzekering, is het noodzakelijk dat de raad er komt. De vicepresident moet aangeven wat de politieke overwegingen zijn om de raad aan te houden”, stelt de minister van Volksgezondheid, Michel Blokland.-.

Bron: de Ware Tijd, Suriname

 

Analyse tarieven in de zorg:

In troebel water is het goed vissen

21/11/13

Het is een gevoelig onderwerp, geld in de zorg. De regering vindt dat iedere burger recht heeft op gezondheidszorg, maar een openlijke discussie over wat dat mag kosten wordt liever uit de weg gegaan. De bedragen die het SZF en Sociale Zaken aan de zorgverleners mogen betalen worden bijvoorbeeld al jaren onrealistisch laag gehouden. Vooral ziekenhuizen zijn daar slachtoffer van. In 2009 zaten de vertegenwoordigers van de instellingen voor het laatst om de tafel met het SZF (met Sociale Zaken wordt überhaupt niet onderhandeld). Daar vloeide een overeenkomst uit met tariefsverhogingen die de Raad van Ministers vervolgens afkeurde.

Hoe de ziekenhuizen toch het hoofd boven water houden? Met een flinke, maar verborgen subsidie van de overheid.

In opdracht van vicepresident Robert Ameerali wordt er elke maand SRD 14 miljoen verdeeld onder de ziekenhuizen; rechtstreeks gestort van de Centrale Bank op hun bankrekeningen. Dat gebeurt sinds eind 2010. Per jaar loopt dat op tot SRD 168 miljoen. In perspectief: dat is bijna SRD 3 miljoen méér dan het totale beleidsbudget van het ministerie van Volksgezondheid.

 

Nergens, op geen enkele begroting van geen enkele ministerie, wordt deze subsidie genoemd. De vp tovert het tevoorschijn uit de donkergrijze marges van de staatskas.

Ze zijn er blij mee, de ziekenhuizen. Zonder deze maandelijkse donaties zouden ze het niet redden. “De subsidie heeft rust gebracht, want daarvoor moesten we echt vechten om te overleven”, erkentde voorzitter van de Ziekenhuisraad, Manoj Hindori. In zijn ogen was er in 2009 ook geen andere uitweg: “De onderhandelingen zaten muurvast.”

De ingreep heeft echter ook een keerzijde. De zorginstellingen, ook de particuliere, zijn nu afhankelijk van de overheid. Dat maakt dat sommige van hen een minder kritische houding aannemen ten opzichte van beleidsmaatregelen, geven ze zelf toe. Daarbij zegt Hindori: “We zitten liever om de tafel met verzekeraars.” Bovendien heeft de bijdrage uit de schatkist wel even de druk van de ketel gehaald, maar niet het onderliggende probleem opgelost. De noodzaak om de tarieven grondig te herzien verdween achter de coulissen.

De invoering van een nieuw zorgstelsel herinnert de sector weer aan die noodzaak. Des te meer, omdat de geldstroom vanuit de staatskas uiteindelijk zal stoppen als de verplichte basiszorgverzekering een feit is.

De particuliere hospitalen ontvangen sinds juli dit jaar, na de lancering van de Basis Zorgverzekering Self Reliance (BZSR), al minder. Straks moeten zij zich allemaal zelf zien te redden. “Er zijn dus op zijn minst kostendekkende tarieven nodig, maar hoe ga je dat bepalen? Ga ik roepen? Gaan de verzekeraars roepen?”, schetstde voorzitter van de Vereniging van Medici,Pieter Voigt, de situatie.

Het lijkt erop alsof de bestaande instituten totaal geen houvast bieden om in te grijpen. Maar niets is minder waar.

Al in 2005 ging De Nationale Assemblee akkoord met de zogeheten ‘Wet Tarieven Gezondheidszorg’, die in datzelfde jaar werd afgekondigd. Deze wet schrijft voor dat elk tarief in de gezondheidssector goedgekeurd of vastgesteld moet worden door een speciale raad van economische, juridische en medische experts. Deze Raad Tarieven Gezondheidszorg zou onafhankelijk en op basis van objectieve en transparante verslagen een tarievenstelsel moeten opstellen. De wet was echter nog niet goed en wel ondertekend of het was al een dode letter.

Celsius Waterberg, minister van Volksgezondheid van 2005 tot 2012, zegt dat hij niet weet waarom de wet nooit werkelijkheid is geworden. Hij was vooral bezig de algemene ziektekostenverzekering voor te bereiden. Zijn opvolger, Michel Blokland, maakte het wel tot een speerpunt van zijn beleid. Alle belanghebbenden in de sector zijn vlak na zijn beëdiging opgeroepen om een kandidaat voor te dragen. Er was zelfs al een datum geprikt waarop de leden beëdigd zouden worden.

Maar op het laatste moment werd hij teruggefloten door Ameerali. “Uit politieke overwegingen”, zegt Blokland. Ook de andere geïnterviewden merken dat de vicepresident, in tegenstelling tot de minister, “geen haast” heeft met de instelling van de raad. Waarom, weet niemand precies. Wel wijzen de dienstverleners erop dat een ordelijk kostenplaatje zal leiden tot minder politieke inmenging in de zorg. In troebel water is het immers goed vissen.

Dat de impasse waarin de tariefsonderhandelingen zich bevonden is doorbroken, daar is iedereen verheugd over. Toch hekelen de zorgaanbieders de huidige situatie, waarbij nog steeds niemand weet wat de nationale zorg kost. “De regering weet wat ze uitgeeft, maar ze weet niet of dat te weinig is of te veel”, stelt Voigt. Bovendien lijkt het zorgbeleid niet onder de verantwoordelijke minister te vallen, maar door het Kabinet van de Vicepresident te worden aangestuurd.

Alles wijst erop alsof de regering aanstuurt op een zachte landing van de algemene ziektekostenverzekering, betaalbaar of niet. Er wordt politiek gescoord ten koste van transparantie en een gezonde financiële situatie in de zorg. Zoals het er nu aan toe gaat, is Ameerali het brein van het schaakspel. Maar het is nog de vraag wat er gebeurt als de meesterschaker van het podium verdwijnt.-.

 

Bronnen

Voor deze analyse sprak de Ware Tijd met (ex-)ministers van Volksgezondheid, de verenigingen van medici en apothekers, (ex-)ziekenhuisdirecteuren, een jurist en een financieel directeur van een ziekenhuis. Vicepresident Robert Ameerali en Maurice Roemer, voorzitter van de Vereniging van Assurantie Maatschappijen en directeur van Self Reliance, hebben drie weken de gelegenheid gehad om te reageren op vragen van de krant. Tot de publicatie van dit artikel zijn zij niet ingegaan op de uitnodiging voor een interview.

Bron: de Ware Tijd, Suriname

Share this page:
« Back
Back to Top